Chałka i maca należą do najbardziej znanego rodzaju żydowskiego chleba. Popularna u nas chałka pochodzi właśnie z kuchni żydowskiej i spożywana jest w szabat oraz Purim. Challah, czyli przypominająca splot sznura chałka, spożywana jest podczas Purim, kiedy to ma przypominać sznur, na którym perski arystokrata Haman planował powiesić Mordechaja, żydowskiego dworzanina. Losy potoczyły się jednak tak, że to Haman zawisł na sznurze, który sam przygotował.

Z wypiekiem chałki związana jest micwa (przykazanie) – hafraszat challach, czyli oddzielenie ciasta. Na czym ono polega? Jeśli do wypieku chałki użyto ponad 1230 gram mąki, to po wyrobieniu ciasta i przykryciu ściereczką dokonuje się właśnie hafraszat challach. Odrywa się niewielki kawałek ciasta, kształtuje placek i piecze oddzielnie. Zwyczaj ten oparty jest na przykazaniu zawartym w Torze. Nazwa chałki pochodzi właśnie od tego ciasta: challach, z którego tworzy się oddzielenie, czyli hafraszat. Oddzielenia można dokonać, jeśli ciasto zostało zrobione z ziarna pszenicy, żyta, jęczmienia, owsa, orkiszu lub ich kombinacji. Jeżeli natomiast ciasto zostało zrobione z innej mąki, np. sojowej, nie wymaga oddzielenia.

Maca to przaśny chleb, który spożywany jest społeczność żydowską podczas święta Paschy. Chleb ten nawiązuje do pieczywa, które spożywali Izraelici przed ucieczką z Egiptu. Maca przygotowywana jest ze specjalnej mąki, bez użycia zakwasu. Podczas Paschy żydzi mają zakaz przechowywania zakwasu w domu. Mąkę pszenną miesza się z wodą i piecze przez niecałe dwadzieścia minut. Maca ma kształt owalnych lub kwadratowych placków. Dzisiaj maca może być wypiekana w piecach, maszynowo i hurtowo. Takiej macy nie można jednak zjadać podczas święta Paschy przez żydów. Maca jest kojarzona z nieprawdziwymi pogłoskami, według których do jej wyrobu używało się krwi dzieci.